Uszkodzenia rzepki jako przejawy zaburzeń biomechaniki stawu rzepkowo-udowego
Troczki rzepki i znaczenie pasma biodrowo-piszczelowego
Jak wspomniano, rzepka spełnia istotną rolę w aparacie wyprostnym kolana, a więc i w mechanizmie chodu. Z uwagi na to, oprócz ograniczników kostnych, które nadają tor ruchu rzepki, niezwykle istotne są struktury tkanek miękkich, które stabilizują rzepkę w sposób dynamiczny (3). Rzepka w naturalny sposób ma skłonność do bocznego przemieszczania, co spowodowane jest między innymi tym, że pole tylne rzepki po stronie bocznej jest zdecydowanie większe, a sama rzepka podczas ruchu zginania stawu kolanowego przemieszcza się w dół i przesuwa w stronę boczną (2, 3). Z uwagi na to stabilizatory, które znajdują się po stronie bocznej i przyśrodkowej rzepki, muszą ją hamować i ustawiać w prawidłowej pozycji. Po stronie przyśrodkowej rzepki znajdują się troczki przyśrodkowe rzepki, przyśrodkowe więzadło rzepkowo-udowe oraz mięsień obszerny przyśrodkowy (3, 4).
Wyżej wymienione struktury spełniają ważną rolę w hamowaniu bocznego zbaczania rzepki i praktycznie w całości decydują od biomechanice stawu rzepkowo-udowego. W sytuacji, w której dochodzi do zaburzenia funkcji głowy przyśrodkowej mięśnia czworogłowego uda, dochodzi do bocznego przyparcia rzepki, skłonności do jej przeciążania, a nawet w skrajny przypadkach do jej nawykowego podwichnięcia lub nawet zwichnięcia. Włókna mięśnia przyśrodkowego uda ustawione są skośnie do osi długiej kości udowej pod kątem około 50-55 stopni, przyczepiają się do górno-przyśrodkowej powierzchni rzepki w zakresie od jednej trzeciej jej długości aż do połowy (4). Ogranicznikami bocznymi rzepki są: troczek boczny rzepki, mięsień obszerny boczny oraz pasmo biodrowo-piszczelowe (1). [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
