Warianty przyjmowania pozycji siedzącej u dzieci w wieku pięciu i sześciu lat

Wyniki

Dwóch specjalistów niezależnie kwalifikowało sposób siadania poszczególnych dzieci w obserwowanej grupie do określonej kategorii na podstawie nagrania wideo z dwóch kamer. Wyniki te poddano analizie, wykorzystując współczynnik zgodności Kappa-Cohena. Współczynnik ten przyjmuje następujące wartości według Cicchetti i innych (7):

• < 0,40 – słaba
• 0,40-0,59 – umiarkowana
• 0,60-0,74 – dobra
• 0,75-1,00 – wyśmienita

Wyniki przeprowadzonej analizy zgodności znalazły się w przedziale określonym jako dobry (0,74), zapewniając dopuszczalną wiarygodność przeprowadzonej kwalifikacji.

Wśród badanych dzieci wyodrębniono cztery warianty siadania zaobserwowane podczas wykonania próby przyjmowania pozycji siedzącej. Określono je jako: typ 1a, typ 1b, typ 2 i typ 3 (fot. 4-7). Podstawą tego podziału był zróżnicowany współudział kończyn górnych i dolnych podczas siadania.

Następnie określono rozkład poszczególnych typów siadania w poszczególnych kategoriach wiekowych. Warianty przyjmowania pozycji siedzącej przez dzieci w poszczególnych kategoriach wiekowych przedstawiono na wykresie (ryc. 2).

Zaobserwowano też, że zmienia się wysokość unoszenia kończyn dolnych podczas próby siadania. Niektóre dzieci podnosiły kończyny dolne wysoko, a niektóre nisko (fot. 8). Aby wyodrębnić dzieci unoszące kończyny wysoko lub nisko, dodatkowo opracowano kryteria oceny niezaplanowane w metodyce badania, gdyż trudno było przewidzieć, jakie wzorce będą prezentowane. Na kadrach filmów oceniano kąt uniesienia kończyn dolnych. Jeżeli dziecko unosiło kończyny dolne do 30°, kwalifikowano je do grupy badanych, którzy podnosili kończyny dolne nisko. [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję