Warianty przyjmowania pozycji siedzącej u dzieci w wieku pięciu i sześciu lat

Omówienie

Przyjmowanie pozycji siedzącej zmienia się wraz z wiekiem. Zmniejsza się odsetek dzieci, które siadają z podporem na dwóch lub jednym przedramieniu na rzecz dzieci, które siadają bez podporu kończynami górnymi i bez unoszenia kończyn dolnych. Zmniejsza się również odsetek dzieci, które siadają bez oparcia kończynami górnymi i z uniesionymi kończynami dolnymi na rzecz dzieci siadających bez podporu na kończynach górnych i bez podnoszenia kończyn dolnych.

Zaobserwowano też, że zmienia się wysokość unoszenia kończyn dolnych podczas próby siadania. Niektóre dzieci podnosiły kończyny dolne wysoko, a niektóre nisko. Na kadrach filmów oceniano kąt uniesienia kończyn dolnych (ryc. 3). Parametr ten świadczy o jakości napięcia posturalnego, gdyż wskazuje, ile dziecko musi włożyć energii, aby działać wbrew sile grawitacji. Co ciekawe, parametr ten zmienia się wraz z wiekiem. Dzieci 5-letnie w większości podnoszą wysoko kończyny dolne, w starszych grupach liczba ta maleje. Dzieci 6,5-letnie nie podnoszą już w ogóle wysoko kończyn dolnych. Również w wieku 5,5 lat nie występuje podnoszenie kończyn dolnych, gdzie najwyższą wartość osiąga u dzieci 6,5-letnich. Procentowa liczba dzieci, która podnosi kończyny dolne nisko, wzrasta do 6. roku życia, następnie wartość ta maleje (ryc. 3).

Powyższe wyniki wskazują, że wraz z wiekiem uwidacznia się tendencja do stopniowego ograniczenia unoszenia kończyn dolnych podczas siadania. Jest to związane z dojrzewaniem i integracją OUN i przejawia się coraz lepszą kontrolą posturalną i bardziej dojrzałymi wzorcami motorycznymi (2, 8).

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję