Wpływ fizjoterapii przed i po zastosowaniu terapii genowej u dziecka z SMA – studium przypadku
W SMA typu 2 celem, do którego się dąży, jest utrzymanie postawy siedzącej oraz zapobieganie przykurczom stawów. Leczenie funkcjonalne bazuje na stosowaniu w ciągu dnia systemów siedzących, ortez kręgosłupowo-miednicznych (np. orteza Garchesa) w celu utrzymania postawy i funkcji. Należy jednak pamiętać, że w dalszym ciągu będzie to leczenie paliatywne. W rzeczywistości aparaty nie są w stanie zatrzymać ewolucji i pogorszenia krzywizny kręgosłupa wywołanej hipotonią tułowia, niedowładem i trójwymiarową deformacją strukturalną kręgosłupa i miednicy: pogorszenie jest zawsze regułą. Skolioza o wczesnym początku występuje bardzo często u pacjentów z SMA typu 1 lub 2. Częstość występowania skolioz we wczesnym dzieciństwie szacuje się nawet na 90%. W zakresie poruszania się można stosować systemy stojące, takie jak urządzenia do treningu chodu, do wspomaganego poruszania się oraz ruchome podpory ramion. Do optymalnej samodzielności potrzebne są elektryczne wózki inwalidzkie z dostosowanymi do potrzeb systemami siedzeń: przechylanie, odchylanie i podnoszenie (4).
W celu zapobiegania degradacji neuroortopedycznej i zachowania zdolności motorycznych w zakresie postępowania funkcjonalnego u chorych z SMA typu 3 należy stosować te same zasady jak w typie 1 i 2: programy aktywności, rozciąganie (2-3 razy/tydzień, optymalnie 3-5 razy/tydzień), zakres ruchu, elektryczny wózek inwalidzki lub skuter z napędem, aby ułatwić samodzielne poruszanie się na dłuższych dystansach. Ortezy i aparaty na tułów są zalecane w celu utrzymania sprawności ruchowej i zapobiegania pogłębianiu się skoliozy. Ćwiczenia aerobowe należy wykonywać co najmniej 30 minut dziennie: pływanie, spacery, jazda na rowerze, joga, hipoterapia, wioślarstwo, trenażery eliptyczne/krzyżowe. Ostatnie doniesienia informują, że ćwiczenia aerobowe [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
