Wpływ zabiegu operacyjnego na proces rehabilitacji w leczeniu zespołu kanału nadgarstka

J. Szczechowicz, M. Pieniążek i M. Pelczar-Pieniążek przeprowadzili badania (14), w których stwierdzono poprawę funkcji ręki z subiektywnymi odczuciami pacjentów i możliwości codziennego funkcjonowania u pacjentów po operacyjnym leczeniu zespołu kanału nadgarstka. Wskazaniami do zabiegu chirurgicznego były: badanie EMG, nasilenie istniejących objawów, zanik mięśni kłębu kciuka i upośledzenie czucia. Średni czas zgłoszenia się pacjenta do placówki rehabilitacyjnej wahał się od 30 do 115 dni. Późny czas rozpoczęcia leczenia rehabilitacyjnego wynikał z tego, że pacjenci kierowani są na rehabilitację dopiero wtedy, gdy skarżą się na niezadawalające efekty zabiegu chirurgicznego. Istotne statystycznie różnice odnotowano w subiektywnych odczuciach związanych z wykonywaniem codziennych czynności domowych takich jak: odkurzanie, zasuwanie/odsuwanie zamka błyskawicznego, otwieranie słoika, trzymanie słuchawki telefonu. Najwięcej badanych osób przestało odczuwać ból (41%) i drętwienie (38%).

Podsumowanie

Z przeprowadzonego badania można wyciągnąć następujące wnioski:

1. Stopień zaawansowania choroby ZKN będzie decydował o formie rehabilitacji, przy czym najefektywniejszą formą w stadium zaawansowanym choroby będzie kompleksowa fizjoterapia w połączeniu z zabiegiem operacyjnym.
2. Badanie elektroneurograficzne (ENG) oceniające przewodzenie we włóknach ruchomych i czuciowych nerwu pośrodkowego odgrywa najważniejszą rolę w diagnostyce ZKN.
3. Czynnikiem wpływającym na podjęcie decyzji o leczeniu operacyjnym był stopień nasilenia bólu w nocy.

Piśmiennictwo

1. American Association of Electrodiagnostic Medicine, American Academy of Neurology, American Academy of Physical Medicine and Rehabilitation: Practice parameter for electrodiagnostic studies in carpal tunnel syndrome: summary statement. „Muscle Nerve”, 2002, 25 (3), 308-12.
2. Bożek J., Gaździk T.: Zespół cieśni nadgarstka – aktualne poglądy na temat patogenezy, diagnostyki i leczenia. „Medycyna Praktyczna Chirurgia”, 2008, 4, 115-21.
3. Dzwonkowski M., Błaszczak E.: Rehabilitacja w zespole cieśni nadgarstka. „Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja”, 2011, 2, 16-20.
4. Horyniecki P., Kułakowska A., Fidziańska E.: Zespół cieśni nadgarstka. „Neurologia po Dyplomie”, 2011, 6 (5), 45-52.
5. Koszewicz M.: Zespół cieśni nadgarstka – diagnostyka i leczenie. Farmakoterapia, rehabilitacja i chirurgia. „Przegląd Neurologiczny”, 2010, 6 (3), 145-151.
6. Mackinnon S.: Pathophysiology of nerve compression. „Hand Clin”, 2002, 18 (2), 191-204.
7. Osterman M., Draeger R.: Carpal tunnel syndrome in pregnancy. „J Hand Surg Am”, 2012, 37 (12), 2628-2634.
8. Padua L., Caliandro P., Di Pasquale F. et al.: Multicenter Italian study of carpal tunnel syndrome: relationship between clinical severity and electrophysiological findings. „Electromyogr Clin Neurophysiol”, 2002, 42 (4), 227-33.
9. Pan H., Lai D.: Carpal tunnel syndrome: current diagnosis and treatment. „J Formos Med Assoc”, 2003, 102 (3), 139-45.
10. Stevens J., Smith B., Weaver A. et al.: The carpal tunnel syndrome: a review. „J Hand Surg Am”, 2002, 27 (1), 15-28.
11. Szuba A., Sienkiewicz-Fugiel K.: Zespół cieśni nadgarstka – diagnostyka, patogeneza i leczenie. „Postępy Nauk Medycznych”, 2010, 23 (4), 257-64.
12. Werner R, Albers J.: Occupational carpal tunnel syndrome. „Occup Med”, 2001, 16 (2), 141-163.
13. Zygmunt M., Szyper A.: Zespół cieśni nadgarstka. „Postępy w Medycynie”, 2006, 19 (2), 105-10.
14. Szczechowicz J., Pieniążek M., Pieniążek-Pelczar M.: Restytucja funkcji ręki i możliwości codziennego funkcjonowania u pacjentów leczonych operacyjnie z powodu zespołu kanału nadgarstka. „Ortopedia. Traumatologia. Rehabilitacja”, 2008, 2 (6), 10, 152-67.

mgr Małgorzata Hauer
Przychodnia Leczenia Narządu Ruchu GERONIMO
33-100 Tarnów, ul. Mościckiego 14

Galeria