Zespół Sudecka wyzwaniem współczesnej rehabilitacji
W obrazie klinicznym choroby wyróżnia się trzy okresy.
Pierwszy to okres ostry, który trwa od 2 do 3 miesięcy. Charakterystyczny dla tego okresu jest silny piekący ból. Pojawia się w nim także przeczulica.
Widoczne są zmiany świadczące o niewydolności układu autonomicznego, takie jak: zmiana zabarwienia skóry na ciemnoczerwone lub fioletowe, znaczne ocieplenie skóry, obrzęk oraz zwiększona potliwość. Utrzymujące się dolegliwości prowadzą do stopniowego ograniczania ruchomości stawów, a także zaniku mięśni. Po kilku tygodniach w obrazie radiologicznym stwierdza się plamkowy zanik kości.
Okres drugi to okres dystrofii, który rozpoczyna się zwykle około 3. miesiąca od urazu i charakteryzuje się występowaniem stałych dolegliwości bólowych. Skóra staje się wilgotna, chłodna i cienka, ze zmniejszonym owłosieniem (często zauważalne jest nasilone wypadanie włosów w obrębie chorej części ciała). W okresie dystrofii dochodzi także do narastania patologii ze strony układu ruchu pod postacią postępującego zaniku mięśni oraz ograniczenia ruchomości stawów objawiających się przykurczami i sztywnością. Badanie RTG wykazuje widoczny zanik beleczkowej struktury kości oraz ścieńczenie warstwy korowej kości.
W okresie trzecim (faza atroficzna – trwająca od 6 do 12 miesięcy) zmiany chorobowe, takie jak: błyszcząca skóra, całkowite zesztywnienie stawów oraz zanik mięśni i struktury kostnej, ulegają utrwaleniu i mają już najczęściej charakter nieodwracalny (3, 8).
Diagnostyka
Diagnostyka zespołu Sudecka powinna uwzględniać:
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
