Zjawisko termowizji w monitorowaniu usprawniania po zabiegu protezoplastyki stawu biodrowego
Wykorzystanie zjawiska termowizji w medycynie
Korelacją pomiędzy zmianami temperatury na powierzchni skóry a dolegliwościami zgłaszanymi przez pacjenta zainteresowano się już 400 lat p.n.e., kiedy to Hipokrates, nanosząc równomiernie na ciało pacjenta wilgotną glinkę, obserwował, które miejsca wysychają najszybciej, a które najwolniej.
W 1857 roku John Spurling wykazał zależności pomiędzy temperaturą powierzchni skóry a natężeniem dolegliwości bólowych. Dodatkowo zaobserwował wpływ prowadzonego procesu leczenia oraz jego skuteczność za pomocą monitorowania temperatur obszaru objętego zmianami patologicznymi.
Zdolność termoregulacji organizmu jest podstawą zastosowania termowizji w medycynie. Stała ciepłota jest związana z prawidłowością procesów fizjologicznych zachodzących w organizmie człowieka. Równowaga temperatury jest utrzymywana dzięki regulacji biologicznej. Fundamentem badań termowizyjnych jest stałocieplność organizmu ludzkiego, który utrzymuje temperaturę na poziomie 36,6°C bez względu na panujące na zewnątrz warunki.
Ważnym etapem jest interpretacja otrzymanych obrazów. Lekarz specjalista wraz z terapeutą dokonuje analizy rozkładu temperatury obszarów objętych stanem zapalnym i porównuje je z obszarami o prawidłowym wskaźniku ciepłoty ciała. Porównanie dotyczy również powiązania układu mięśniowego z anatomią układu nerwowego i układu krążenia oraz pozwala ocenić obszary przeciążeń, a także dysfunkcji mięśniowo-powięziowych.
Badanie termograficzne często wskazuje na obecność dysfunkcji zanim pojawią się dolegliwości odczuwane przez pacjenta, ponieważ istnienie procesu zapalnego ma wpływ na zmianę mikrokrążenia w obrębie danego obszaru ciała (fot. 1-3).
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
