Znaczenie wczesnej pionizacji w rehabilitacji poudarowej
Bardzo wczesna mobilizacja
Termin „bardzo wczesna mobilizacja” oznacza aktywność poza łóżkiem (siedzenie, stanie, chodzenie) trzy razy częstszą niż zwykle – w ciągu 24 godz. od wystąpienia udaru. Jest ona zazwyczaj realizowana przez fizjoterapeutów lub pielęgniarki. Po raz pierwszy termin VEM został użyty przez Julię Bernhardt i wsp. w 2006 roku. W swoim systematycznym przeglądzie badań opublikowanym w 2009 roku w bazie Cochrane Bernhard i wsp. zdefiniowali oni VEM jako „każdą interwencję realizowaną w celu skrócenia czasu od wystąpienia udaru do pierwszej mobilizacji (pierwszy epizod poza łóżkiem) oraz zwiększenie aktywności fizycznej poza łóżkiem (np. udział w czynnościach życia codziennego – ADL – takich jak: siadanie w łóżku, stanie, chodzenie, korzystanie z toalety)”. Rozważano każdą formę bardzo wczesnej mobilizacji, niezależnie od liczby i dyscypliny personelu oraz dawkę lub czas trwania interwencji. Wyniki randomizowanego kontrolowanego badania AVERT (2008-2014) wykazały, że VEM jest bezpieczna i wykonalna, ze znaczącym pozytywnym wpływem na powrót do normalnego chodu (co najmniej 50 m bez asysty), z dobrym rokowaniem co do powrotu funkcji (według indeksu Barthel) określonych po upływie trzech miesięcy i mniejszą częstością poważnych powikłań. Od tego czasu ukazało się wiele innych raportów dotyczących VEM, które pozwoliły na uzyskanie odpowiedzi na kilka ważnych pytań; ale pojawiły się nowe pytania. W wielu krajach utworzono zalecenia dotyczące wczesnej mobilizacji po udarze mózgu. We wszystkich rekomendacjach i wytycznych opublikowanych w różnych krajach zarówno: American Health Association (AHA), American Stroke Association (ASA), Europejska Federacja Stowarzyszeń Neurologicznych (EFNS), Europejska Organizacja Udarowa (ESO), WSO, [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
