Ciągła terapia nerkozastępcza pacjenta oddziału intensywnej terapii
Należy mieć na uwadze, że rekomendowane w OIT jest uniesienie wezgłowia łóżka do 30-45° u każdego leżącego pacjenta. Materace przeciwodleżynowe redukują konieczność systematycznej rotacji w osi długiej. Podstawową formą rehabilitacji jest pionizacja bierna, która polega na stopniowym podwyższaniu zagłówka aż do momentu osiągnięcia siadu prostego przez pacjenta. Po 15-20 minutach, przy dobrej tolerancji zmiany pozycji (brak zaburzeń ortostatycznych, duszności, napadu lęku) oraz względnie dobrych możliwościach fizycznych pacjenta, można podjąć próbę pionizacji czynnej do pozycji półwysokiej, a nawet siadu na skraju łóżka.
Ważne, by chory był z fizjoterapeutą w ciągłym kontakcie wzrokowym (a najlepiej słownym) – tym samym sprawdza się, czy nie występują zaburzenia świadomości. Trzeba pamiętać, że intubacja (czy obecność rurki tracheostomijnej) i wentylacja mechaniczna nie są przeciwwskazaniami do takiej formy rehabilitacji. Także wlew amin katecholowych nie powinien zniechęcać do podejmowania prób pionizacji u stabilnego hemodynamicznie chorego. Jeżeli pacjent jest na tyle silny i wyraża chęć, można podjąć próbę wstania, a nawet wykonania marszu w miejscu. Najlepiej, aby cały proces pionizacji przebiegał w obecności co najmniej dwóch osób. Jedna osoba asekuruje pacjenta, a druga pomaga mu w ostrożnym obchodzeniu się z urządzeniami medycznymi (przewody, cewniki, kaniule). Idealnie, gdyby zespół składał z fizjoterapeutów i pielęgniarek.
Przedstawiony scenariusz dotyczy najbardziej sprawnych fizycznie chorych, u których ustępują objawy niewydolności wielonarządowej. Oprócz pionizacji biernej oraz czynnej w procesie rehabilitacji należy stosować ćwiczenia bierne (u pacjentów nieprzytomnych, sedowanych – w stanie ciężkim). Pomagają one zachować lub poprawić zakres ruchomości w [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
