Igłoterapia według Andrzeja Rakowskiego jako skuteczna technika w leczeniu dysfunkcji systemu żuchwowo-gnykowo-czaszkowego
Kliniczne następstwa czynnościowej zmiany stanu tkanek to szereg objawów chorobowych. Mogą to być: zaburzenia biomechaniki, objawy wegetatywne, ból, ograniczenie ruchomości fizjologicznej i parafizjologicznej (2).
Zaburzone czynnościowo tkanki wytwarzają: pola punktów spustowych (pps), pola punktów maksymalnie bolesnych (ppmb), zmiany w tkance podskórnej, punkty swoiste dla dysfunkcji stawowej (2, 3). Dotyczy to również dysfunkcyjnych tkanek systemu żuchwowo-gnykowo-czaszkowego.
Podstawowym wskazaniem do stosowania igłoterapii wg dr. A. Rakowskiego są zaburzenia czynności narządu ruchu, w tym sżgc. Ich patogeneza może mieć charakter pierwotny (dolegliwości oraz choroby czynnościowe, np. bruksizm i jego objawy), ale także wtórny (dolegliwości pochodzenia organicznego, np. stan zapalny tkanek przyzębia i objawy z nim związane). Często występują w kombinacji. Warunkiem skutecznego, a przede wszystkim bezpiecznego stosowania igłoterapii, jest poznanie cech czynnościowo zmienionych tkanek. Struktury zmienione czynnościowo nie tylko generują objawy chorobowe, ale jednocześnie wytwarzają dostęp do aferencji, co oznacza, że przez ich stymulowanie można wprowadzać bodźce lecznicze.
Pola punktów spustowych to obszary mikroskopijnych rozmiarów, które prowokują ból i/lub inne objawy, np. drętwienie poza miejscem swojej lokalizacji. W tych niewielkich powierzchniach łącznotkankowych pól punktów spustowych należy odszukać punkty dominującej aktywności, co oznacza, że dany punkt ma największy związek z aktualnym objawem pacjenta. Wstępnie osiąga się to przez mobilizacje uciskowe, a następnie, już bardzo precyzyjnie, przez odpowiednie prowadzenie igły. To właśnie te dominujące punkty wytwarzają najkorzystniejszy dostęp do aferencji i decydują o skuteczności terapii (2).
Mniejszy dostęp [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
