Igłoterapia według Andrzeja Rakowskiego jako skuteczna technika w leczeniu dysfunkcji systemu żuchwowo-gnykowo-czaszkowego
Mobilizacje uciskowe – technika badawcza w przygotowaniu pacjenta do igłoterapii
W procesie leczenia dysfunkcji narządu ruchu mobilizacje uciskowe są niezastąpione jako technika badawcza. Przy ich pomocy można odnaleźć tkankę z dostępem do aferencji. Mobilizacje uciskowe mają cechy badania tkanek przez prowokowanie, co gwarantuje ocenę ich aktualnego stanu. Okazały się techniką badawczą precyzyjnie lokalizującą miejsce, a właściwie punkt do wprowadzenia igły (7) (fot. 7a-c).
Mobilizacje uciskowe są proste w wykonaniu, jednak muszą być zrobione bardzo precyzyjnie. Po ich zastosowaniu należy wykonać test kontrolny (np. ocenić zakres odwodzenia żuchwy w mm), by mieć pewność, że miejsce poddawane mobilizacjom uciskowym jest właściwe do zastosowania igłoterapii. Bez takiego badania igłoterapia posiada cechy przypadkowości, bardzo spada jej skuteczność.
Zasady wykonywania igłoterapii
Najkorzystniejszy efekt terapeutyczny uzyskuje się poprzez stymulowanie igłą punktów o dominującej aktywności, a to oznacza również, że cechują się największą wrażliwością bólową. Poszukując tych punktów igłą, mamy ograniczone możliwości, ponieważ ruchomość skóry, w której znajduje się igła, jest niewielka. Pacjent najczęściej odczuwa wyraźny ból podczas igłoterapii, dlatego tolerancja tego zabiegu jest także ograniczona. Dlatego wcześniej należy bardzo dokładnie wytypować miejsce wkłucia za pomocą mobilizacji uciskowych, by to konkretne pole opracować precyzyjnie przez dotykanie igłą kilka – kilkanaście razy pod różnym kątem. Igłoterapię danego pola punktów spustowych przeprowadza się z jednego wkłucia igły. Igłę należy prowadzić prostopadle do przyczepu struktury, którą poddajemy igłoterapii. Takie prowadzenie igły [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
