Ocena wybranych cech kończyn dolnych i wariantów chodu u dzieci w wieku przedszkolnym w aspekcie wskazań do usprawniania neurorozwojowego
Wybrane fizjologiczne wady kończyn dolnych i wariantów chodu
Koślawość stawów kolanowych (knock-knees, genu valgum) − jest to na ogół obustronna wada kończyn dolnych. Oś podudzia tworzy z osią uda kąt otwarty na zewnątrz, kończyny układają się w kształcie litery X. Za koślawość fizjologiczną uważa się odchylenie osi podudzia od pionu 10-15° (1) lub gdy udowo-piszczelowy kąt Q jest mniejszy niż 12° (7, 8). Podczas kolejnych faz rozwoju kolana, początkowo szpotawe, przechodzą w koślawość, która osiąga największą wartość w wieku 3-4 lat, ze średnim kątem udowo-piszczelowym Q 12° (odchylenie od pionu wynosi 12-14°), a w wieku szkolnym jest prawidłowa (9).
Określenie norm kąta koślawości fizjologicznej jest ważne, ale doświadczenie wskazuje, że równie ważne jest określenie jakości stabilizacji ciała. Zdarza się, że dzieci ze znacznym kątem koślawości mają lepszą stabilizację ciała i sprawność fizyczną niż dzieci z niewielkim kątem koślawości. W takiej sytuacji o wdrożeniu uprawniania decyduje nie tylko wielkość kąta koślawości, lecz również jakość stabilizacji i sprawności.
Poglądy dotyczące leczenia koślawości stawów kolanowych są zróżnicowane. Część autorów uważa, że koślawości fizjologicznej nie trzeba leczyć, gdyż kolana w większości przypadków stopniowo uzyskują prawidłową oś, a część jest przekonana o istotnym znaczeniu rehabilitacji w uzyskiwaniu prawidłowej osi kolan (10, 11). Standardowe porady dotyczące sposobów postępowania obejmują siedzenie po turecku, stosowanie wkładek supinujących stopy i ćwiczenia mające przeciwdziałać koślawości kolan. Z neurorozwojowego punktu widzenia przetrwanie koślawości kolan do późniejszych okresów rozwojowych może [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
