Usprawnienie niemowlęcia z porażonym splotem barkowym
Następnie wykorzystano odruchowe pełzanie. Aktywacji wzorców ruchowych dokonano, stymulując strefy wyzwalania w kombinacji dostosowanej do potrzeb pacjenta (po stronie twarzowej wykorzystano strefy wyzwalania, jak: kolec biodrowy przedni górny, nadkłykieć przyśrodkowy kości udowej, brzeg przyśrodkowy łopatki oraz nadkłykieć przyśrodkowy kości ramiennej; z kolei po stronie potylicznej były to: strefa piętowa, strefa tułowiowa, wyrostek barkowy, mięsień pośladkowy średni oraz wyrostek rylcowaty). W terapii zastosowano także pierwszą pozycję (w tym stabilizację pozycji i kombinację wyzwalania, np. na nadkłykciu przyśrodkowym kości udowej) oraz siad skośny (m.in. z kombinacją wyzwalania na mięśniu pośladkowym średnim i strefie tułowiowej).
Przed rozpoczęciem terapii wykonano dokładną diagnostykę, która obejmowała: analizę ruchu wraz z włączeniem oceny motoryki spontanicznej, ocenę reakcji ułożeniowych oraz ocenę odruchów pierwotnych. Przeanalizowano wskazania i przeciwwskazania do terapii. Również po zakończeniu terapii pacjentka poddawana była wnikliwej ocenie.
Rehabilitacja obejmowała jedno spotkanie u terapeuty. W domu mama pacjentki wykonywała terapię samodzielnie 4 razy dziennie. Czas terapii był dostosowany do wieku pacjentki. Początkowo jedna sesja terapeutyczna nie przekraczała kilku minut. W wieku późniejszym jedna sesja trwała nawet do 12 minut. Zgodnie z zaleceniami V. Vojty przestrzegano, aby przerwa pomiędzy kolejnymi sesjami wynosiła co najmniej 3-4 godzinyi i aby ostatnia odbywała się minimum godzinę przed snem. Po każdej sesji starano się, ażeby pacjentka nie usypiała, tylko wykorzystywała wzorce np. podczas zabawy (w motoryce spontanicznej).
Efekty
Obecnie rozwój psychofizyczny pacjentki jest w [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
