Uszkodzenia więzadeł stawu kolanowego − postępowanie usprawniające
Przyczyny i mechanizm urazu
Oceniając stopień uszkodzenia więzadeł w stawie kolanowym, najważniejszym kryterium klinicznym jest poczucie niestabilności stawu (5, 7). Wyróżnia się trzystopniową skalę uszkodzeń, w której wstępnym kryterium, które określa stopień uszkodzenia, jest możliwość „nadruchomości” stawu. Uszkodzenie I stopnia to naciągnięcie lub uraz skrętny, w którym uszkodzeniu ulega niewielka liczba włókien, a w badaniu przedmiotowym nie stwierdza się oznak niestabilności stawu (wiotkość stawowa wynosi około 3-5 mm). Uszkodzenie II stopnia dotyczy uszkodzenia większej liczy włókien więzadłowych, a niestabilność przednia nie przekracza więcej niż 5 mm w porównaniu do kończyny nieuszkodzonej. Uszkodzenie III stopnia to natomiast najpoważniejszy stopień skręcenia, w którym doszło do całkowitego zerwania więzadła z przerwaniem jego ciągłości w dowolnej części i/lub w obrębie przyczepów kostnych z wyraźnym objawem pourazowej niestabilności stawu nie tylko w badaniu przedmiotowym, ale również podczas wykonywania podstawowych aktywności życia codziennego (8, 10). W przypadku uszkodzeń I i II stopnia leczenie może opierać się na korekcji ustawienia stawu i próbach leczenia nieoperacyjnego, natomiast kiedy dojdzie do uszkodzenia większej ilości włókiem lub całkowitego zerwania więzadła, leczenie najczęściej wymaga wykonania zabiegu operacyjnego i opracowania uszkodzonych struktur, a niekiedy technik rekonstrukcyjnych (5, 7). Bezwzględnym kryterium, które kwalifikuje osobę po urazie do zabiegu operacyjnej rekonstrukcji więzadeł, jest wyraźne poczucie niestabilności w czynnościach dnia codziennego. Natomiast samym wskazaniem do zabiegu operacyjnego w świetle nowych wytycznych jest krwiak kolana (9).
Więzadła poboczne bardzo rzadko ulegają całkowitemu uszkodzeniu. Wynika to z faktu, że są [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
