Uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego (ACL) – leczenie zachowawcze czy chirurgiczne
Rodzaje leczenia operacyjnego więzadła krzyżowego przedniego
Obecnie czas, w którym należy przeprowadzić rekonstrukcję ACL nagłą bądź odroczoną, stał się tematem wielu debat i dyskusji na przestrzeni ostatnich lat. Powszechnie zostało zaakceptowane twierdzenie, że większe ryzyko wystąpienia powikłań pooperacyjnych pojawia się, gdy zabieg został wykonany (1) przed uzyskaniem optymalnych warunków gojenia się tkanek w stawie kolanowym, (2) jeśli zakres ruchomości jest ograniczony w szczególności podczas ruchu wyprostu, (3) gdy wzorzec skurczu mięśnia czworogłowego i grupy kulszowo-goleniowej jest nieprawidłowy, istnieje niemożność wykonania uniesienia wyprostowanej kończyny dolnej w górę. Istotnym faktem jest korelacja pomiędzy przełożeniem zabiegu rekonstrukcji a zwiększonym ryzykiem uszkodzenia powierzchni chrzęstnych oraz łąkotki (2).
Kolejnym spornym tematem jest również kwestia, w jakim odstępie czasowym od urazu powinien zostać wykonany zabieg rekonstrukcji. Istnieją doniesienia, że podczas użycia autograftu z wykorzystaniem więzadła rzepki (z ang. BPTB – bone–patellar tendon–bone) zabieg nie powinien być przeprowadzany wcześniej niż 3 tygodnie od urazu w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia artrofibrozy (9, 10).
Z kolei inni autorzy twierdzą, że utrata zakresu ruchomości nie jest uzależniona od czasu przeprowadzenia zabiegu operacyjnego po urazie (11).
Botton i wsp. dowiedli w randomizowanym badaniu klinicznym, że wczesna interwencja chirurgiczna ACL z użyciem autograftu z mięśni kulszowo-goleniowych może zostać przeprowadzona i nie spowoduje zwiększonego ryzyka wystąpienia artrofibrozy na skutek długoterminowej rehabilitacji ukierunkowanej na wczesny zakres ruchomości i przywrócenie wyprostu fizjologicznego. Inne doniesienia naukowe sugerują brak [...]
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
