Zastosowanie metody Proprioceptive Neuromuscular Facilitation u pacjentów po przebytym udarze mózgu
Główne zasady wchodzące w skład filozofii bazują na rozwoju motorycznym człowieka. Prawidłowy rozwój powinien przebiegać od pozycji leżenia tyłem do swobodnego stania, a następnie chodu. U pacjenta, w zależności od stopnia zaburzenia funkcjonalnego, terapeuta dobiera odpowiednie pozycje wyjściowe, które mogą być niskie lub wysokie. Głównym czynnikiem do pracy w pozycjach niskich może być konieczność poprawy takich funkcji jak: przetaczanie, zmiana pozycji wyjściowych ciała czy nauka aktywności dnia codziennego (14). Czynności takie można wytrenować z pacjentem na macie, na której nie ogranicza go brzeg leżanki i czuje się on bardziej swobodnie. Pozwala to na wykonanie obszernych i globalnych ruchów, które będą angażować do pracy całe ciało. Bez obawy o upadek można wyćwiczyć takie pozycje, jak obracanie się na łóżku, schodzenie z wózka na podłogę czy z podłogi na wózek. Jest to element terapii, gdy terapeuta może obserwować chorego i widzieć, jak planuje zmianę pozycji i jak te zmiany wykonuje. Dodatkowym elementem pracy na macie jest stymulacja błędnika poprzez częstą zmianę pozycji głowy. Stymulujemy błędnik podczas wykonywania takich ruchów, jak: czołganie, obracanie się, klękanie czy ponowne kładzenie się. Celem pracy na materacu może być zarówno nauka schodzenia do niższych pozycji, jak i nauka wstawania do wyższych pozycji. Według koncepcji PNF można prowadzić terapię na macie, opierając się na kilku sposobach. Można zacząć od pozycji niskich w leżeniu przodem albo tyłem, ale pomimo różnic w części początkowej progresja pracy na macie w obu przypadkach znajduje podobne pozycje. Praca na macie i nauka pewnych czynności przypomina rozwój dziecka w pierwszym roku [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
