Zastosowanie technik neurodynamicznych w zaburzeniach funkcji obwodowego neuronu ruchowego – przegląd piśmiennictwa
Ponadto struktury nerwowe angażują się podczas ruchu w o wiele większym stopniu niż struktury nienerwowe (2). Zaburzenia funkcji nerwu obwodowego mogą występować zarówno wskutek nieprawidłowości rozwijających się w samym nerwie, jak i w tkankach otaczających (3, 4).
Zespół objawów, które powstają w wyniku uszkodzenia nerwu obwodowego, jakie towarzyszą różnego rodzaju schorzeniom ogólnoustrojowym albo stanowią odrębną jednostkę chorobową, określa się mianem neuropatii obwodowej. Może ona dotyczyć jednego nerwu (mononeuropatia) lub wielu nerwów (polineuropatia). Ze względu na miejsce uszkodzenia wypustek nerwowych można wyróżnić neuropatie aksonalne, w których pierwotne uszkodzenie dotyczy czuciowego lub ruchowego aksonu, i neuropatie demielinizacyjne, w których dochodzi do uszkodzenia komórek Schwanna (5). Z uwagi na rodzaj uszkodzonych włókien wyróżniamy neuropatie ruchowe, czuciowe, wegetatywne i mieszane. Ze względu na etiologię dzieli się je na neuropatie: toksyczne, z niedoboru, infekcyjne, autoimmunologiczne, związane z zaburzeniami hormonalnymi, dziedziczne, nowotworowe itp. (5). Szczególną postacią są mononeuropatie spowodowane uszkodzeniem nerwu obwodowego w następstwie jego uciśnięcia, określane często jako tzw. „zespoły z ucisku” (6). W literaturze anglojęzycznej określa się je jako „nerve compression syndrome”, jak również „entrapment syndrome” (7). Do neuropatii można zaliczyć również zespoły korzeniowe, czyli tzw. radikulopatie, będące następstwem podrażnienia lub uszkodzenia korzenia nerwu w obrębie otworu kręgowego, najczęściej spowodowane jego uciśnięciem wskutek „wypadnięcia dysku”.
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
