Znaczenie rehabilitacji kognitywnej w praktyce fizjoterapeutycznej zaburzeń wyższych funkcji ruchowych – apraksji
Apraksja – zaburzenie wyższych funkcji ruchowych – jest częstą konsekwencją uszkodzenia płata czołowego i ciemieniowego dominującej półkuli mózgu. W wyniku uszkodzenia pacjenci tracą umiejętność sprawnego wykonywania ruchów złożonych według wyuczonego i utrwalanego w sieci neuronalnej planu w oparciu o celowane ruchy precyzyjne.
Niniejszy artykuł stanowi krótkie wprowadzenie w możliwości diagnostyczne i przede wszystkim terapeutyczne strategie leczenia apraksji kończyny górnej.
Słowa kluczowe: apraksja, rehabilitacja kognitywna, diagnostyka, imitacja, pantomima
Po raz pierwszy termin „apraksja” został użyty w połowie XIX wieku przez niemieckiego autora – Steinthala, który zaobserwował utratę pojedynczych zdolności ruchowych u pacjentów na skutek uszkodzenia mózgu (4). Na podstawie swoich obserwacji Steinthal pisał, że problemem nie jest ograniczenie ruchu kończyny, ale relacja pomiędzy ruchem a użyciem przedmiotu (5). Z biegiem lat oraz rozwojem wiedzy pojęcie to było nieustannie modyfikowane oraz rozbudowywane w taki sposób, aby jak najdokładniej przedstawiało istotę deficytów związanych z zaburzeniami praksji. Obecnie terminów określających nieprawidłowości tych funkcji jest bardzo dużo – każdy [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w rehabilitacji
