Nurkowanie – forma niekonwencjonalnego wsparcia rehabilitacji żołnierzy powracających z bojowych misji zagranicznych – cz. II

Ocena efektu rehabilitacyjnego przez uczestników

Efekty są monitorowane poprzez obserwację oraz analizę anonimowych ankiet wstępnych i ewaluacyjnych. Ankiety wstępne zawierają m.in. pytania dotyczące aktualnie dominujących u uczestników negatywnych uczuć oraz potrzeb, które pojawiły się po powrocie z misji, i które chcieliby zaspokoić. W ankietach ewaluacyjnych zamieszczono pytania, które miały na celu ustalenie skuteczności przebiegu procesu rehabilitacji oraz poziomu realizowanych zajęć.

Na bazie analizy ankiet wstępnych rok do roku zauważamy pewną analogię – najczęstszymi doznaniami pomisyjnymi są:

• unikanie kontaktów społecznych,
• rozdrażnienie,
• gniew,
• złość,
• frustracja,
• zamknięcie się w sobie.

Jednocześnie agresja, samouszkodzenia, nadużywanie alkoholu, używanie narkotyków, które w wielu wypadkach są naturalną konsekwencją rozdrażnienia, frustracji i zamknięcia w sobie – wymieniane są przez co najwyżej pojedynczych beneficjentów. Może to oznaczać niechęć do ujawniania tego typu słabości. Ograniczenie otwartości u weteranów misji znacznie utrudnia pracę z podczas klasycznej psychoterapii, jak również powoduje brak decyzji w kierunku podjęcia terapii w ogóle.

Działanie, jakie proponujemy podczas turnusu, pozwala na dotarcie do weterana niejako okrężną drogą, pracę z jego problemami i lękami na neutralnym gruncie.

Zapewnia to wysoki poziom spełnienia potrzeb oraz zaspokojenie również tych nieujawnionych w ankiecie wstępnej (wniosek – zwiększył się poziom otwartości u ankietowanych lub pogłębiła samoocena). Najwyższy poziom zaspokojenia uzyskują zwykle: potrzeba poznania swoich możliwości fizycznych i psychicznych, zdobycia umiejętności, doznania pozytywnych, budujących przeżyć, poczucia wiary we własne możliwości oraz kontaktów społecznych. Są to już nie tylko potrzeby na gruncie sportowo-kondycyjnym, ale również wewnętrzne potrzeby, idące w kierunku umocnienia prowadzącego do rehabilitacji, czyli (ponownie z definicji WHO): „przywrócenia pełnej lub możliwej do osiągnięcia sprawności fizycznej i psychicznej (…) oraz zdolności do brania czynnego udziału w życiu społecznym”.

Poziom spełnienia potrzeb przedstawia się następująco (ryc. 3).

W przypadku wszystkich badanych turnusów nastąpiła poprawa w każdym z trzech obszarów: samopoczucie i sprawność psychiczna, fizyczna oraz aktywność społeczna i towarzyska.

Galeria