Urazy sportowców ‒ postępowanie fizjoterapeutyczne z uwzględnieniem zabiegów fizykalnych

Fizjoterapia dysponuje szeregiem wybiórczych i kompleksowych działań profilaktycznych, leczniczych. Doświadczenia praktyczne i naukowe wskazują, że wybrane terapie fizykalne mają zastosowanie w przebiegu ostrego stanu zapalnego po przebytych obrażeniach narządu ruchu. W kolejnych etapach kompleksowej fizjoterapii fizykoterapia jest terapią uzupełniającą i wspomagającą: kinezyterapię, masaż leczniczy, techniki terapii manualnej w ramach kompleksowego postępowania fizjoterapeutycznego leczniczego. Jednocześnie realizacja założonych celów w medycynie fizykalnej zależy nie tylko od wyboru czynnika fizykalnego, ale także od odpowiedniego doboru siły stosowanego bodźca i czasu jego emisji na organizm. Prawidłowe zaplanowanie serii zabiegów, dobór dawki i sposobu aplikacji energii pozwala najczęściej uzyskać pozytywny efekt leczniczy oddziaływania miejscowego. Ważne jest, aby parametry stosowanych czynników fizykalnych dobierać odpowiednio do nasilenia bólu, stanu zapalnego, etapu zaburzeń homeostazy komórkowej, tkankowej, narządowej czy też ogólnoustrojowej organizmu.

Kompleksowa fizjoterapia po obrażeniach narządu ruchu i w ramach stosowanej profilaktyki wtórnych powikłań w obrębie narządu ruchu wykorzystuje między innymi zabiegi fizykoterapii z zakresu: krioterapii, hydroterapii, fototerapii, elektroterapii, magnetoterapii i laseroterapii, a także innych źródeł energii. Dobór tych zabiegów powinien być dostosowany do rodzaju przeciążenia lub obrażenia narządu ruchu, jego umiejscowienia i dynamiki urazu, możliwego naruszenia ciągłości tkanek czy też koniecznego unieruchomienia narządu ruchu.

W przypadku dzieci i osób starszych musimy zmniejszyć dawki energii stosowanych zabiegów fizykalnych. Istotne jest to, aby podczas planowania wprowadzenia zabiegów fizykoterapii u osób aktywnych fizycznie uwzględnić: wiek, płeć pacjenta i jego możliwości adaptacyjne oraz choroby, które mogą być przeciwwskazaniem do stosowania terapii fizykalnej. W takich okolicznościach musimy uwzględnić modyfikację planowanej terapii, a w przypadkach koniecznych – zrezygnować z tych zabiegów.