Zastosowanie wzorców metody PNF w poprawie stabilizacji tułowia w zespole Guillaina-Barrégo – studium przypadku

Cel pracy

Celem pracy było przedstawienie skuteczności postępowania fizjoterapeutycznego u 44-letniego pacjenta z zastosowaniem wybranych technik i wzorców metody PNF na poprawę stabilizacji tułowia.

Opis przypadku

Pacjent, 44 lata, wzrost: 170 cm, waga: 75 kg. Został przyjęty do Pododdziału Rehabilitacji Neurologicznej po wcześniejszej hospitalizacji w Oddziale Neurologii z rozpoznaniem zespołu Guillaina-Barrégo oraz obwodowego porażenia nerwu twarzowego, na którym otrzymał kurację immunoglobulinami. Po zastosowanym leczeniu stan neurologiczny pacjenta uległ nieznacznej poprawie. W wywiadzie: nadciśnienie tętnicze, bez występowania innych chorób na tle neurologicznym. Chory został poddany badaniu neurologicznemu, w którym stwierdzono: dużego stopnia obustronny niedowład obwodowy nerwu twarzowego, niedowład kończyn górnych (nasilony dystalnie), znacznego stopnia proksymalny niedowład kończyn dolnych. Chory wyraził pisemną zgodę na udział w badaniu i terapii.

U pacjenta w pierwszym dniu i po 2 tygodniach rehabilitacji przeprowadzono:

1. Test wychylenia tułowia w pozycji siedzącej za pomocą taśmy centymetrowej (8):
   a) Wariant 1 – pozycją wyjściową jest siad na taborecie, bokiem do ściany, z ramionami uniesionymi w przód, stopy podparte na podłodze. Pacjent wykonuje ruch sięgnięcia w przód w zakresie utrzymania kontroli ciała. Pomiar odległości wykonujemy od punktu startowego znajdującego się na ścianie do opuszki palca trzeciego ręki (fot. 1a-b).
   b) Wariant 2 – pozycją wyjściową jest siad na taborecie, bokiem do ściany, z ramionami uniesionymi w przód, stopy oparte na podłodze. Pacjent wykonuje ruch wychylenia tułowia w tył w zakresie utrzymania kontroli ciała. Pomiar odległości wykonujemy od punktu startowego, znajdującego się na ścianie do opuszki palca trzeciego ręki (fot. 2a-b).
   c) Wariant 3 – pozycją wyjściową jest siad na taborecie, tyłem do ściany, wznos jednej kończyny górnej w przód, a drugiej do boku, stopy podparte na podłodze. Pacjent wykonuje ruch wychylenia tułowia w bok po stronie prawej, do momentu oderwania biodra po stronie przeciwnej. Pomiar odległości wykonujemy od punktu startowego do czubka palca trzeciego (fot. 3).
   d) Wariant 4 – pozycją wyjściową jest siad na taborecie, tyłem do ściany, wznos jednej kończyny górnej w przód, a drugiej do boku, stopy podparte na podłodze. Pacjent wykonuje ruch wychylenia tułowia w bok po stronie lewej, do momentu oderwania biodra po stronie przeciwnej. Pomiar odległości wykonujemy od punktu startowego do czubka palca trzeciego (fot. 4).
2. Ocena siły mięśniowej za pomocą skali Lovetta, nazywanej w skrócie MRC (ang. Medical Research Council), następujących mięśni brzucha: prostego, skośnego zewnętrznego i wewnętrznego. Metoda ta polega na testowaniu mięśni pod kątem oporu badanego i ocenie siły pacjenta w skali od 0 do 5, gdzie: 0 – brak skurczu mięśnia, brak napięcia mięśniowego; 5 – normalny ruch, siła mięśniowa prawidłowa.

Opis postępowania fizjoterapeutycznego

U pacjenta stosowano terapię metodą PNF, przez 2 tygodnie, 5 dni w tygodniu (poniedziałek-piątek) przez 45 min dziennie. W tab. 1 przedstawiono opis zastosowanych wzorców wraz z technikami i głównymi zasadami. Prowadzona terapia, w tym rodzaj pozycji wyjściowej, użyta technika i liczba powtórzeń danego wzorca były indywidualnie dostosowane do pacjenta w zależności od stanu zdrowia.

Wyniki

Po zastosowaniu terapii metodą PNF, stosowanej przez 5 dni w tygodniu przez 2 tygodnie, zaobserwowano poprawę stabilizacji tułowia oraz siły mięśniowej mięśni brzucha (tab. 2). Dodatkowo uzyskano lepsze wyniki w teście aktywności wychylenia tułowia w czterech wariantach (tab. 3).

Galeria

Zobacz więcej